Skład i łamanie

To druga czynność firm DTP, czyli zajmujących się komputerowym składem tekstu; pierwszą był projekt typograficzny i okładki, chyba że robił go ktoś inny.

Polega ona na wlaniu do programu łamiącego, najczęściej Indesignu lub Quarku, tekstu z edytora tekstu (Worda lub Open Dokumentu) i grafiki (zdjęć, ilustracji, wykresów, tabel itd.) i ułożeniu ich w odpowiedni sposób na wszystkich stronach publikacji. Sposób ułożenia jest określony zasadami edytorstwa i w czasie składu treści (środka publikacji) i łamania tekstu trzeba pamiętać o nich wszystkich. Poniżej parę podstawowych zasad dotyczących składu (układania tekstu i grafiki):

nowy rozdział zaczyna się od strony nieparzystej (prawej);
jeśli rozdział kończy się na stronie nieparzystej (prawej), to następna strona (parzysta, lewa) jest niezadrukowana, pusta (wakat);
nie numeruje się stron, na których zaczyna się rozdział, nie stawia się na nich żywej paginy;
nie numeruje się stron, nie stawia się na nich żywej paginy, jeśli znajduje się na nich tylko grafika, np. jedna duża tabela albo wykres, jeśli tabela albo wykres zajmuje kilka stron, to żadnej z nich się nie numeruje;
nie numeruje się strony, jeśli jest zapisana tylko w połowie;
jeśli umieszcza się małą grafikę w tekście, to nie może ona zaczynać ani kończyć strony, muszą być nad nią i pod nią co najmniej dwa pełne wersy tekstu;
o wdowach i bękartach pewnie każdy wie, ale wyjaśniam: pojedynczy wers na dole strony i pojedynczy wers na górze strony są niedopuszczalne; natomiast nie każdy wie, że niedopuszczalne są też sieroty, czyli pojedyncze słowa lub sylaby w ostatnim wersie ustępu…

Zasad jest dużo, dotyczą one zarówno samego tekstu, jak i grafiki, ale również spójności graficznej poszczególnych części publikacji i zgodności typografii (rodzaju czcionki, światła w tekście, odstępów itd.) z treścią, dopasowania kolorystyki wykresów, dopasowania grafiki do treści itd. Dobry skład dba o wszystko.

Złożona publikacja wraca do wydawcy w pliku .pdf, a ten wysyła plik do korekty wydawniczej.